تاج زیبایی‌های طبیعی ایران
کوه دماوند حدود ۵٬۶۱۰ متر ارتفاع دارد. بلندترین قله ایران و بلندترین آتشفشان آسیاست و شکوهش دل ماجراجویان، طبیعت‌دوستان و عکاسان را به یک اندازه برده است. دماوند در رشته‌کوه البرز و در شمال شرقی تهران قرار دارد، اما چیزی بیش از یک کوه است: در فرهنگ و ادبیات فارسی نماد پایداری و شکوه است. این آتشفشان خفته و برف‌پوش الهام‌بخش قصه‌ها، شعرها و رؤیاهای بی‌شماری بوده و جایگاهش در اسطوره‌های ایرانی، که آن را با افسانه‌های دلاوری و آزادی پیوند می‌دهند، بر رمزوراز آن افزوده است.
دیدن این کوه از نزدیک تجربه‌ای شگفت‌انگیز است. بقیه ما برای دیدن زیبایی‌اش به هنر عکاسان تکیه می‌کنیم. یکی از آن‌ها دوست عزیزم امیرعلی (Amirali Afsharjam (در زبانه تازه باز می‌شود)) است؛ عکاسی حرفه‌ای که عکس‌هایش روح دماوند را با وضوحی خیره‌کننده ثبت کرده‌اند.
وقتی این وب‌سایت را برای نخستین بار ساختم، یکی از عکس‌های امیرعلی از دماوند را برای صفحه اصلی‌اش انتخاب کردم و همان عکس حالا در آغاز این مطلب آمده است. عکس هنگام غروب گرفته شده و قله را غرق در نوری طلایی نشان می‌دهد، در لحظه‌ای که آخرین پرتوهای روز بر ستیغ برف‌گرفته‌اش می‌تابد. آسمان از نارنجی و زرد گرم به آبی ژرف شامگاه می‌رسد و به صحنه حال‌وهوایی آرام و در عین حال پرشکوه می‌دهد. این تصویر برایم بسیار ارزشمند است؛ نه فقط برای زیبایی‌اش، بلکه چون یکی از نزدیک‌ترین و قدیمی‌ترین دوستانم آن را گرفته است.
نگاه یک عکاس به طبیعت
دماوند یکی از درخشان‌ترین کارهای امیرعلی است، اما عکاسی او بسیار فراتر از یک منظره می‌رود. مجموعه کارهایش پر از عکس‌هایی از حیات‌وحش و طبیعت است که حس شگفتی را در آدم بیدار می‌کند. دو عکس دیگر او پیوند عمیقش با طبیعت را نشان می‌دهد.
عکس نخست گوزنی باشکوه را نشان می‌دهد که سربلند در میان جنگلی پاییزی و پررنگ ایستاده است. رنگ‌های خاکی صحنه، یعنی سبز و زرد و نارنجی، گوزن را به‌زیبایی قاب گرفته‌اند و میان سوژه و محیطش تعادل ساخته‌اند. آرامش آن لحظه را تقریباً می‌شود حس کرد؛ انگار همان‌جا ایستاده‌اید و طبیعت را در ناب‌ترین شکلش تماشا می‌کنید.
در عکس دوم، پرنده‌ای ظریف روی شاخه درختی نشسته است. جزئیات دقیق پرها، بازی نور و سایه و تضاد رنگ‌های ملایم پرنده با شاخه‌های برهنه زمستانی، مهارت امیرعلی را در ثبت زیبایی‌های ظریف طبیعت نشان می‌دهد. این عکس، با آرامش یک صبح زمستانی، نمونه‌ای تمام‌عیار از توانایی او در یافتن هنر در سادگی است.
ادای دینی به یک دوستی
عکس‌های امیرعلی به این وب‌سایت غنا بخشیده‌اند. این تصویرها هم استعداد او را نشان می‌دهند و هم مهربانی و سخاوتی را که او، بهترین دوستم، همیشه در حق من داشته است. در ماجراجویی‌های پرشمارمان و در خاطره‌های مشترکمان، او همیشه برایم مایه الهام و پشتگرمی بوده است.
این مطلب ادای دینی است به زیبایی دماوند و طبیعت، و سپاسی از صمیم قلب از امیرعلی که این لحظه‌ها را با من شریک شد و آن‌ها را از دریچه دوربینش این‌قدر زیبا ثبت کرد. مهربانی، خلاقیت و دوستی بی‌دریغش برایم یک دنیا ارزش دارد و قدردان خاطره‌هایی هستم که ساخته‌ایم و آن‌هایی که هنوز در راه‌اند.